Ervaringen van patienten
Vissen op het wad
Patrick Kiewied woont sinds zijn 17e op Ameland. Op zijn 19e kreeg hij last van een hardnekkige liesblessure. Dacht hij. Hij werkte in een vishandel, werkte hard en voetbalde graag. Even doorzetten dus. ‘Op mijn 24e werd de pijn echt ondraaglijk. Na wat omzwervingen bleek in het Academisch Ziekenhuis in Groningen dat het kraakbeen in mijn rechterheup helemaal weg was. Bot op bot.’ Geen liesblessure dus maar een “oude mensenkwaal”. Kiewied geloofde het niet. Hij ging voor een second opinion naar dokter Martens. Die bevestigde echter de diagnose. Kiewied: ‘Je gelooft het niet. Je bent zo jong.'
Er ging een wereld voor me open Omdat een nieuwe heup geen leven lang meegaat, wilde men Kiewied nog niet opereren. Maar op een gegeven moment hield hij het niet meer vol. Op zijn dertigste zocht hij opnieuw hulp. Toen viel de naam van Iprenburg in het Wilhelmina Ziekenhuis. En een maand later werd hij geopereerd. ‘Er ging een wereld voor me open. Je bent jong, je wilt genieten van het leven. Maar ik kon dat niet meer. Ik was altijd chagrijnig van de pijn. Ook voor mijn vrouw en kinderen was het vreselijk.'
En daarmee was de kous af, meende Kiewied. Tot hij last kreeg van zijn rug. Een hernia, zo bleek. ‘Vind je het gek? Ik heb zo lang door de pijn verkeerd gelopen.’ Kiewied wist dat Iprenburg een nieuwe techniek had geleerd in de Verenigde Staten. En dus ging hij opnieuw naar hem toe. ’s Morgens vroeg werd ik geopereerd. ’s Avonds zat ik al weer op Ameland. De volgende dag hadden we met vrienden een vistochtje. Om zeven uur ’s avonds belde Iprenburg. “Hoe gaat het?” vroeg hij. “Ik zit hier lekker te vissen op het wad. Biertje erbij. Nergens meer last van.”
Patrick Kiewied:
“Ik zit hier lekker te vissen op het wad. Biertje erbij. Nergens meer last van”
's Morgens vroeg werd ik geopereerd. 's Avonds zat ik al weer op Ameland.